در پی فردا

شعار: شرور نباشید

پرستاری در بخش مراقبت هاي ويژه نوزادان

وظايف تخصصي پرستار در بخش مراقبت هاي ويژه نوزادان

با تكيه بر رعايت منشور حقوق مددجو و علاوه بر وظايف عمومي، وظايف تخصصي پرستار در بخش NICU مبتني بر فرايند پرستاري و استانداردهاي مراقبتي به شرح زير است:
1-پذيرش و تحويل نوزاد و مدارك نوزاد
2-ارزيابي كامل وضعيت نوزاد حفظ و مراقبت درست از راه هوايي ،تهويه،
3-ارزيابي
4-مانيتورينگ سيستم هاي حياتي
5-انجام مراقبت هاي لازم قبل، حين و بعد از تزريق سورفكتانت و گزارش مورد ضروري به پزشك
6-بررسي آزمايشات؛ از قبيل الكتروليت ها،ABG
7-تنظيم و كنترل عملكرد وسايل و تجهيزات پزشكي مورد استفاده جهت مددجو
8-انجام فرايند تغذيه مددجو از طريق .N.G.T
9-تنظيم و كنترل پارامترهاي دستگاه ونتيلاتور با توجه به وضعيت تنفسي مددجو طبق تجويز پزشك
10-مانيتورينگ حرارتي و تنفسي
11-انجام اقدامات احياء قلب و ريه و تنظيم و به كارگيري دستگاه DC شوك در موارد ضروري
12-انجام ساكشن ترشحات راه هاي هوايي و  Post- nasal
13-گرفتن نمونه خون شرياني و ساير ترشحات
14-همراهي و نظارت پرستار ( حمايت حياتي نوزاد ) حين انتقال جهت اعزام - مشاوره و امور پاراكلينيكي
15-مراقبت هاي پرستاري لازم قبل، حين و بعد از كليه پروسيجرهاي تشخيصي و درماني (پونكسيون، تعويض خون- كاتتر نافي‌)
16-نظارت بر صحت عملكرد وسايل و تجهيزات پزشكي بخش
17-حمايت و آموزش خانواده نوزاد
18-ثبت دقيق و گزارش كليه اقدامات انجام شده

آمبولانس مراقبت هاي ويژه نوزادان
آمبولانس وسيله اي است كه براي درمان و انتقال به بيمارستان بيماراني كه نياز به مراقبت پزشكي دارند استفاده مي شود.
اولين آمبولانس موتوري در سال 1906 htt
/ عرضه شد . اين آمبولانس در حقيقت نوعي ‌نعش كش بودكه بيشتر مواقع به بهترين نحو انتقال هاي اورژانسي را انجام مي داد ، ‌زيرا تنها وسيله اي بود كه جاي كافي براي دراز كشيدن بيمار داشت . از طرف ديگر لوازم كمي در آن حمل مي شد و جاي كمي براي امدادگريا همراهان داشت. 
بر طبق تعريف سازمان اورژانس،‌آمبولانس وسيله اي براي مراقبت پزشكي اورژانسي است كه خصوصيات زير را دارد :
 كابين راننده
 كابين بيمار كه جا براي دو تكنسين اورژانس و دو بيمار روي برانكار دارد و طوري طراحي شده كه حداقل يكي از بيماران در طول انتقال مي تواند شود .
 وسايل و تجهيزاتي كه براي مراقبت هاي پزشكي در صحنه و در طول انتقال لازمند ، وسايل و تجهيزاتي كه براي محافظت از پرسنل و بيماران در مقابل مواد خطرناك ضروري هستند ‌و ابزاري كه براي انجام روش‌هاي رهاسازي ساده به آن نياز است .
 وسايل ارتباطي دو طرفه راديويي تا پرسنل آمبولانس بتوانند با اعزام كننده ، ‌بيمارستان ،‌مسئولان امنيت عمومي‌و كنترل پزشكي در تماس باشند . 
 طراحي و ساختي كه حداكثر آسايش و ايمني را ايجاد مي كند. 

مراحل اعزام آمبولانس 
اعزام آمبولانس نه مرحله دارد : آمادگي ، ‌اطلاع به پايگاه ، ‌در مسير به صحنه ،‌ورود به صحنه ،‌ انتقال بيمار به آمبولانس ،‌ در مسير به سمت مراكز درماني دريافت كننده (انتقال) ، در مركز درماني دريافت كننده (تحويل) ،‌ در مسير به پايگاه ‌و مرحله بعد از ماموريت . اين نه مرحله در مورد وسيله نقليه ، امدادگر و نقش آن در ماموريت اورژانس پزشكي است و جزئيات مراقبت از بيمار شامل اين نه مرحله نمي شود .
تجهيزات خاصي بايد هميشه در آمبولانس در دسترس باشند. ملزومات اوليه كه آمبولانس حمل مي كند در ادامه شرح داده شده است.
كنترل مسير هوايي، ‌تجهيزات كنترل مسير هوايي كه بايد در آمبولانس حمل شوند شامل وسايل زير هستند : 
مسير  هاي دهاني- حلقي براي بزرگسالان ،‌كودكان و شيرخواران
مسير هاي بيني - حلقي براي بزرگسالان و كودكان
 دو دسته تجهيزات براي كنترل راه هوايي پيشرفته كه در صورت اجازهِ مسئولان اورژانس به كار گرفته مي شوند :
يكي در آمبولانس و يكي در كيت اوليه اي كه به سوي بيمار حمل مي شود. 
ابزار تهويه، بايد دو دستگاه تهويه مصنوعي قابل حمل (پرتابل) كه به دو مخزن اكسيژن مجزا متصلند در آمبولانس حمل شوند: يكي براي استفاده در آمبولانس و يكي براي استفاده بيرون آمبولانس يا به عنوان يدك. اين ابزارها شامل ماسك هاي جيبي و آمبوبگ مي شود . به علاوه آمبوبگ هايي كه مي توانند هنگام اتصال به كپسول اكسيژن نصب شده در آمبولانس ، اكسيژن را با ظرفيت 100 درصد تامين كنند ، نيز بايد در آمبولانس وجود داشته باشند. دريچه يك طرفه روي ماسك بايد به بيماران اجازه دهد كه اكسيژن را طي تهويه مصنوعي و تنفس خودبخود استنشاق كنند. 
ابزار بايد يا يك بار مصرف باشند و يا به راحتي تميز و آلودگي زدايي  شوند يعني بتوان مواد راديواكتيو ،‌شيميايي يا ديگر مواد خطرناك را در آن ها از بين برد . ماسك هاي مورد نياز براي ابزار ذكر شده در اندازه هاي مختلف ،‌از شيرخوار گرفته تا بزرگسال ، بايد جزو تجهيزات آمبولانس باشند . اين ماسك ها بايد شفاف باشند طوري كه بتوان تنفس بيمار را كنترل كرد. هنگام استفاده ازآمبوبگ براي بزرگسالان و كودكان بايد از ماسك هايي در اندازه هاي مناسب استفاده كرد تا بتوان حجم مناسبي از هواي حاوي اكسيژن را به بيمار رساند .  ‌در برخي مناطق ،‌وسايل محافظتي جهت جلوگيري از انتقال بيماري هاي عفوني هنگام تنفس دهان به دهان در آمبولانس حمل مي شود كه وجود آن ها بستگي به نظر مسئولان اورژانس دارد. ابزارهاي اكسيژن رساني نيز براي تهويه بيمار در آمبولانس وجود دارد.  ‌دستگاه ساكشن، آمبولانس هم بايد داراي دستگاه ساكشن ثابت ( نصب شده‌) وهم قابل حمل باشد. اين دستگاه ها بايد به اندازه كافي قوي باشند تا بتوانند جريان هواي 30 ليتر در دقيقه را در انتهاي لوله فراهم كنند و قدرت مكش 300 ميليمتر جيوه را هنگامي كه لوله ساكشن ، كلامپ شده ، در اختيار بيمار قرار دهند. نيروي مكش آن بايد قابل تنظيم براي استفاده شيرخواران و كودكان باشد. اين دستگاه ها بايد داراي لوله ساكشن قطور و غير قابل خم شدن با نوك نيمه سخت مخصوص حلق باشند و نوك‌‌هاي نيمه سخت اضافي در دسترس باشند.اين دستگاه ثابت بايد شامل يك ميله اتصال ساكشن،‌يك بطري نشكن براي جمع آوري مواد مستفرغه، ‌آب براي آبكشي نوك لوله هاي ساكشن ، ‌و لوله ساكشن باشد كه هنگامي كه در قسمت سر برانكار نشسته‌ايد به راحتي در دسترس باشند. بيمار در هر وضعيتي كه در اتاقك آمبولانس قرار داشته باشد بايد لوله به مجراي تنفسي او برسد.همه اجزا‌ء‌ دستگاه ساكشن بايد يك بارمصرف باشند يا از موادي كه به آساني پاك و آلودگي زدايي شوند ساخته شده باشند .آمبولانس مراقبت هاي ويژه نوزادان (M.N.ICU) به تجهيزات پيشرفته اي مجهز است كه در يك بخش مراقبت هاي ويژه نوزادان انتظار مي رود موجود باشد، تجهيزاتي مانند، انكوباتور جهت گرم نگاه داشتن نوزاد در طول مسير، دستگاه سنجش اكسيژن خون، دستگاه تهويه مصنوعي، الكترو شوك، حتي وسايل لازم جهت انجام زايمان و ديگر دستگاه هاي مورد نياز.

منبع: نشریه مهندسی پزشکی شماره ۱۲۶


برچسب‌ها: پرستاری, مراقبت های ویژه, نوزادان, پرستاری در بخش مراقبت هاي ويژه نوزادان, آمبولانس مراقبت هاي ويژه نوزادان, مراحل اعزام آمبولانس, وظايف تخصصي پرستار در بخش مراقبت هاي ويژه نوزادان
+ نوشته شده در  چهارشنبه 14 تیر1391ساعت   توسط Ad M i N  |